خبرنامه دانشجویان ایران: جمال شورجه کارگردان فیلم های سینمایی چون شب دهم، باشگاه سری، عملیات کرکوک و دایره سرخ که تهیه کنندگی فیلم تحسین شده "نفوذی" را نیز در کارنامه دارد، معتقد است برای تقویت فعالیتهای فرهنگی خودجوش باید از مساجد شروع کرد. کارگردان «سی وسه روز» مشکل اصلی در حوزه فرهنگ را نیروی انسانی می داند و می گوید؛ برای تربیت نیروی فرهنگی مومن باید کار جهادی کرد.
به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ در زیر متن صحبتهای شورجه را در پاسخ به سوال خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران» در رابطه با "فعالیتهای خودجوش فرهنگی" می خوانیم:
بسم الله الرحمن الرحیم. برای فعالیتهای خودجوش مثل همیشه باید سراغ مسجد رفت. مسجد به عنوان پایگاهی که پیام های انقاب اسلامی در آن جا متمرکز است و از آنجا تسری می یابد. پایگاهای مناطق هم در این رابطه می توانند نقش ایفا کنند.
مساجد و پایگاهها می توانند در قالب های مختلف از جمله نمایش فیلم، توزیع خبرنامه ها، کلاسهای آموزشی و قالب های هنری دیگر که غیر حکومتی هم هست، نقش آفرینی کنند. اگرچه شاید بعضی از فعالیتهای خودجوش به نحوی منتسب با حوزه هنری، ارشاد، و بقیه نهاد های مرتبط با دستگاه حکومت باشند ولی آنچه مهم است، روحیه خودجوش بودن، جهادی بودن است.
خلا نیروهای معتقد و مقید مشکل اصلی حوزه هنر است. "نیروی انسانی مومن" اگر تقویت شد، نقش آفرینی های موثر برای جهت گیری کلی نظام هم صورت می گیرد. در شاخه های مختلف هنری که ارزش آفرین باشد باید نیرو تربیت کرد.
این که رهبری تاکید به فعالیتهای خودجوش فرهنگی دارند به خاطر این ست که از ناحیه مراکز دولتی و حکومتی خیلی اثر مثبتی ندیدند. دانشگاهها و آموزشگاههایی که دولتی هستند، خروجی های خیلی مثبتی در جهت آرمانهای انقلاب نداشتند. اصلا سیاست گذاری ها چیزی نبود که بتوانند این کارها را بکنند.به اعتقاد من، سپاه و بسیج و سازمان تبلغات اسلامی باید جدی و پیگیر این مطالبه رهبری را پیگیری کنند. البته سازمان تبلیغات از طریق حوزه هنری و سوره به شکل غیرمتمرکز این فعالیتها را انجام می داد و لی باید نهاد های غیر دولتی با سعی بیشتری و شکل جهادی عمل کنند. بسیج و سپاه می توانند جدی وارد بشوند.
اینکه ایشان چشم امیدشان به مسئله فیلم عمار و اردوهای جهادی و و تشکیل جبهه فرهنگی مومن است به خاطر این است که اتفاق خاصی در راه تربیت نیروی جدید، نیافتاده است. نتوانستیم اتفاقات بزرگ رقم بزنیم.مباحث فرهنگی و هنری زیر ساختی هستند. عمده آنها باید همصدا با حرکت کلی کشور و سیاست های آن باشد. در همه جای دنیا فرهنگ و هنر ابزار رساندن پیام و شعار اصلی آن کشور و در خدمت سیاستهای کلی آن کشور است، اما اینجا متاسفانه هنر تافته جدا بافته است یا ساز مخالف می زند یا ساز ناکوک!
خلا و مشکل نیروی انسانی مسئله ای است که امروز وجود دارد و این باید حل بشود. این مسئله اتفاق نمی افتد مگر اینکه ما در زیر ساخت ها، تغییر رویه جدی بدهیم و تربیت نیروهای هنرمند متعهد و متدین را مبنای کار قرار دهیم. در روند تربیتی اساتید و دانشجویانی که با جریان کلی نظام موانست دارند، باید رشد کنند. ضعف و عدم خروجی مناسب یا خروجی های ضعیف باعث شد تا نهاد های غیر حاکمیتی وارد شوند و در حوزه فرهنگی عمل کنند، چه بسا قابل قبول هم بود و نتیجه های مطلوبی نیز در پی داشت.
آموزش متوسطه، آموزش عالی، صدا و سیما، وزارت ارشاد، حوزه هنری و بقیه دستگاههای فرهنگی باید به این مبنای فکری برسند که از ظرفیتهای فرهنگی برای پیشبرد اهداف نظام و جهت گیری های کلی آن استفاده کنند.
نباید بسنده کرد به کارهایی که تا به حال شده است. مبحث فرهنگ شوخی بردار نیست. اگر یک نهاد فرهنگی را امروزایجاد می کنیم میوه آن را سالهای بعد می چینیم، به عبارتی نیروهای انسانی باید تربیت بشود، قد بکشد، رشد کند و آنوقت بشود از آنها انتظار تولیدات همراستا با اهداف نظام را داشت. و همه اینها نیازمند یک مدیریت جهادی است.
تربیت نیروهای جدید در صدر اهداف نهاد های فرهنگی باید قرار بگیرد؛ چه دولتی و چه غیر دولتی!
*این روزها همه این سوال را می پرسند که چرا فیلم های آقای دهنمکی می فروشد؛ شورجه در پاسخ به این سوال «خبرنامه دانشجویان ایران»، گفت: کار آقای دهنمکی زبان ارتباط با مخاطب و سینما را پیدا کرده است و از همین طریق مخاطب را به سینما می کشاند تا هم یک اثر هنری و هم طرز فکر و پیامی که دارد را انتقال دهد. بزرگترین تمایز دهنمکی همین است.
دهنمکی با استفاده از یک سینمای کمدی و شخصیت های جذاب، مخاطب را پای پیام های خودش می نشاند. پیام فیلم های دهنمکی فرهنگ دفاع مقدس و انقلاب است.
من معتقدم دهنمکی زبان عام را پیدا کرده و این خوب است. دهنمکی باید فیلمسازی اش را ادامه دهد. این روند را ادامه دهد. در سینما هرکس باید زبان خودش را داشته باشد، شاید در نقطه افق و نگاه کلان همه به یک نقطه برسند که اعتقاد من هم همین است ولی در زبان بیان، سینمای هرکس حرف اوست و به همین دلیل سلایق مختلف است. شاید به لحاظ ساختار و نوع پرداخت داستان آثار من و یا آقای حاتمی کیا با کارهای آقای دهنمکی متفاوت بشد و شاید اصلا آقای دهنمکی خواهد شبیه ما فیلم بسازد و این در سینما طبیعی است. ولی آنچه قطع به یقین وجود دارد این است که در یک نگاه کلان در جبهه فرهنگی مومن و در نقطه نهایی و افق، نگاه من و آقای حاتمی کیا و آقای دهنمکی به هم نزدیک است. وجود سلیقه های مختلف اتفاقا نشان دهنده یک نگاه باز و متکثر در جریان سینمایی ما است. آقای دهنمکی همین سبکی را که داشت باید ادامه دهد.
